Alacakaranlık Yağmurlar Kenti / Şiir :Ayşegül Aşkım Karagöz

Alacakaranlık yağmurlar kentindeyim
Son gümüşi bulutlar da gittiler
Sen de gittin
Avuç içi çizgilerimdeki yolda
Kaybederim seni
Eylül artığı lirik bir geceye uzan şimdi
Aşk ölüme reverans durunca
Öyle çok şiirsin

Yılların hasret kokulu fotografları
Bir bakış bırakır yüreğime
Sus payı…
Gözlerini açarsan görebilirsin

Lacivert denizlerin üzeri kül tutar
Işıklar köre döngü mora sargın
İçimde yüzbinyıllık bir yangın…
Şiirlerbu şehire göçebedir her kış
Sen de bilirsin…

Ben bir alacakaranlık yağmur kuşuyum
Her yeni vedayla
Sevinçlerinden sökülen
Hayat şimdi
Bilyelerini kaybetmiş bir çocuk
Ceplerimden dökülen…

Sabahın kuşluk vaktiyle mezarına uğrarım
Ardıç kuşlarıyla dönerim deliler gibi sevilmekten
Alacakaranlık yağmurlar çöker caddelere
dil i geçmiş bir yağmur bu
Eski yağmurlara benzemeyen
şayet bir gün dönersen
Ellerini o yağmurlara verebilirsin

Saklambaç oynar aşkyüreğimle
Saklandı zannederim
Çıkıp gelecek sobelemeye
O gelmez bir ömür beklerim

İnan jose
Biraz ölümiyi gelir bu aşka
Nice mutlu ölmelere sevgilim…

                Ayşegül Aşkım Karagöz