BU BENİM ÖYKÜM...

BU BENİM ÖYKÜM...<o:p></o:p>

Sen ninnilerin.
En güzelini söylerdin anne.
Bir mavi nazar boncuğu sallanırdı.
Tahtada beşikte.
Kutlu bir dua için  açılırdı ellerin.
Uyusun da büyüsün.
Bey olsun oğlum derdin.<o:p></o:p>

Uyudu da büyüdü.
Şimdi bey oldu oğlun anne.
Ama yüreği ne acılar çekti.
Ne kederler gördü.
Şimdi sen yoksun anne.
Topraklar yağmura doydu.
Ben sana doymadım.
Artık ninnilerin duyulmuyor anne.<o:p></o:p>

Sen ninni söylerken.
Bir bulut ağlardı gökyüzün de.
Ben korkardım üşürdüm.
Yağmurlar yağanda ellerimi tutardın.
Yüzüme gülümserdin  o sıcak şefkatınla.
Canımın parçası bey oğlum derdin.
Ne can parçaları  gitti yok oldu anne.
Oğlun çok okudu bey oldu anne.<o:p></o:p>

Bir ineğimiz vardı, adı Sarıkız.
Orakla yoncalar biçerdik ona.
Nazar değmesin diye
Mavi boncuklar takmıştık yularına.
Arkadaştık dost'tuk onunla.
Südümüz çok, yoğurdumuz olurdu.
Sarı kız seni görende.
Bir hoş bir tatlı böğürürdü.<o:p></o:p>

Göz pınarların da bir yağmur.
Sen ninniler söylerdin anne.
Yayık yayardın o kınalı ellerinle.
İlk ayranı tereyağını.
Bey oğluna verirdin.
Nerde kaldı, nerde kaldı.
O güzel mutlu günlerimiz anne.<o:p></o:p>

Toprak damlar da.
Kayısı kurutur, bulgur sererdin.
Sabahları erken kalkar
Dualar eder namaz kılardın.
İyiliği güzelliği haktan dilerdin.
Bir tahta beşik sallanırdı.
Nur yüzlü bir bebek içinde.
Uyur da uyanırdı.
Yoksulluk içinde büyüttün bizi
Bir güzel gün görmedin anne.<o:p></o:p>

ARİF OCAKÇI OCAKBEY  <o:p></o:p>