Esfele Sâfilîn

Benim işim

İnsanların bütün bilinmez yanlarını ortaya çıkarmaktır

Kimdi sorular soran

Ve neden bizi tercih etti

Anlamak mümkün olmadığı kesin

Bir vaktin çıkmasına neden olan o şey

Zaman

Neyi gösterdi ki

Gözlerimizin gördüğü ne

Bir akıl işi değil oysa anlamak

Acıya değmeyince

Umudun bittiği yerde yaşamak ve Allah yeniden yorumlandı

İnsan tapılacak bir şeyi her zaman buldu

Paranın alamayacağı güzel bir şey bulmak zorunda olan benim ellerimdi

Çocuk gülüşleri kadar berrak

Benim elbet bir yoğunluğum vardır

Hayat bana açıklamak için yapılmıştır

Sırtım hiç bitmeyecek acılara mülhak

Bir yem çuvalı gibi dünya

Kan omuzlarımda yakışıklıydı

Hanidir o, yaşamak her şeye rağmen güzel

Kim demiş

O sözün mayası bozuldu artık

Soluğumu kesen bu çağda yaşamak

Boynumu belimi büken ekmek kavgası

Ve aşk diye bildiğim bu acı

Yazgım desen, bana korkarak yaşamayı öğreten

Bana bir kez ugrasaydı şansım

Derdim belki güzel

Seni öyle sevdim ki dünya

Ellerimde çocuk umutları durur

Anladım ki insan eşref-i mahlûkattan çok esfele sâfilîn

Kıyıya balıklar değil çocuklar vurur

Dünya batacak diye bildiğimiz o bilginin

Geçerliliği doğruluğu sürekliliği artık ne anlamı var

Geçti o vakitler bir mumun erimesi kadar

Vicdan ve merhamet mülahaza bile edilmeyecek bu çağda

Sana vuruş şansı vermeyecek dünya

Bir çelme takma fırsatı sunmayacak

Benim mala tutan ellerim

Sıvanacak bir cephesi var dünyanın

Genç kızlara bakınca aşklarım acılarım bütün iştahıyla kabarıyor

Çocuklara bakınca içimde buruk bir sevinç

Geçti o güzel yılların arasında çocuklar ve aşk diye bildiğimiz o coşkunluk heyecan

Elde ne var

Kötü sorular ve daha kötü cevaplar

Niçin büyümeliyiz ey çocuklar

Benim acılarımdır o bütün anneleri ölen çocukların çektiği sıkıntılar

Neydi

Geceleri buruk yatanların düşündüğü şey

Neydi o beni saatlerce dalıp götürecek olan acı

Neydi beni çelen

Odağım

Kamet ve tekbir arasında sağlam bir şey iken

Neydi o niyetimi bozan günah

Şeytanı bize sevdiren

Nefis mi

Tamahkar lanet bir şey

Ağlamak belki barışı getirmeye bilir

Ama tövbeyi berkitir

Zorla yutkundum boğaza tıkanan o lokmayı

Neden doğduğumu artık bildim

Bir kapı kalmadığında kapının gerçek sahibine vardım

Çocuk kalabilmek neydi onu hatırladım

Benim o şair

Yirmi birinci asrı hırpalayan

Ömer Altıntaş