Üyeler

Forumlar » Genel » Türk Şairlerimiz » Adnan YÜCEL

Yazar	Mesaj

Kurşunkalem	№: 37 Tarih: 2016-03-04 19:32 GMT
Administrators Mesaj: 113 Ülke: Turkiye	YERYÜZÜ AŞKIN YÜZÜ OLUNCAYA DEK Aşksız ve paramparçaydı yaşam bir inancın yüceliğinde buldum seni bir kavganın güzelliğinde sevdim. bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek! Aşk demişti yaşamın bütün ustaları aşk ile sevmek bir güzelliği ve dövüşebilmek o güzellik uğruna. işte yüzünde badem çiçekleri saçlarında gülen toprak ve ilkbahar. sen misin seni sevdiğim o kavga, sen o kavganın güzelliği misin yoksa… Bir inancın yüceliğinde buldum seni bir kavganın güzelliğinde sevdim. bin kez budadılar körpe dallarımızı bin kez kırdılar. yine çiçekteyiz işte yine meyvedeyiz bin kez korkuya boğdular zamanı bin kez ölümlediler yine doğumdayız işte, yine sevinçteyiz. bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek! Geçtiğimiz o ilk nehirlerden beri suyun ayakları olmuştur ayaklarımız ellerimiz, taşın ve toprağın elleri. yağmura susamış sabahlarda çoğalırdık törenlerle dikilirdik burçlarınıza. türküler söylerdik hep aynı telden aynı sesten, aynı yürekten dağlara biz verirdik morluğunu, henüz böyle yağmalanmamıştı gençliğimiz… Ne gün batışı ölümlerin üzüncüne ne tan atışı doğumların sevincine ey bir elinde mezarcılar yaratan, bir elinde ebeler koşturan doğa bu seslenişimiz yalnızca sana yaşamasına yaşıyoruz ya güzelliğini bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek! Saraylar saltanatlar çöker kan susar birgün zulüm biter. menekşelerde açılır üstümüzde leylaklarda güler. bugünlerden geriye, bir yarına gidenler kalır bir de yarınlar için direnenler… Şiirler doğacak kıvamda yine duygular yeniden yağacak kıvamda. ve yürek, imgelerin en ulaşılmaz doruğunda. ey herşey bitti diyenler korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler. ne kırlarda direnen çiçekler ne kentlerde devleşen öfkeler henüz elveda demediler. bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek! YERYÜZÜ AŞKIN YÜZÜ OLUNCAYA DEK -2 Bir bir çekilirken teslim bayrakları Ve kaçmalarla uzarken Göçmelerle tozarken Avrupa yolları Durdu bir avuç yiğit Bir tutam kır çiçeği Ölüm dediğiniz de ne ki Gözümüzde hainler kadar küçük Ve zafere inancımız Ölümsüzleşen ölümler kadar büyük Onlar ki bir ayrıkotu tarlasında Bir tutam çiçektiler Binlerce ihanet çirkinliğinde Bir avuç direnci güzellediler Hiç bir şey bitmemişti daha Gülerek girdiler zulüm tufanına Ölerek girdiler Ve en dayanılmazında tufanların Adlarını bile söylemediler Yüreklerin karartılıp satıldığı Ve aşkların Buruşturulup atıldığı akşamlarda İnanç ki yenilmez kılar insanı O sudan ve demirden sevda Resimlerde renklere sorar yaşamı Günleri şiirlere böler ufuklarda İşte bizimle güzelleşen her şey Yine bir dostluk Bir aşk sıcaklığında Bitmedi daha sürüyor o kavga Ve sürecek Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek. YERYÜZÜ AŞKIN YÜZÜ OLUNCAYA DEK -3 İşte tarih İşte şiddetin iğrenç yüzü Biz başlatmamışız hiç bir savaşı Bizimle başlatılmış bütün savaşlar Bizimle bitirilmiş yine Kölelik çoğaltan zaferler adına Vurulup düşmüşüz dünyanın her yerinde Gidenimiz bir daha dönmemiş geri Yemen olmuşuz Balkan olmuşuz Seferberlik olmuşuz Ve her büyük savaşın sonunda Ölümlere karşı türkülerle durmuşuz Hangi inancın sesidir bu Hangi körlüğün koyun kurbanlığı Ki uğrunda can verdiğimiz topraklarda Canı alınan kurbanlara dönmüşüz Doğan günü kardeş bilirdik oysa Akan suyu yoldaş bilirdik Mutluluğa koştururduk atlarımızı Sınırsız özlemler içinde ve suskun Yine yollarda sessiz kalırdık Biz bizsiz delen Ferhad?ı alkışlar Bizi bizsiz seven kerem Kerem?i tanırdık Kül olurduk aynı yangınlarda Yine birbaşımıza kimsesiz ağlardık Öylesine yaşardık ki günleri yüzyıl gibi Cehennem bile imdat dilerdi bizden Cehennemi cennete yine biz bağlardık Ne yaptıysak yetmedi sesimize Ne söylediysek yetmedi Karlarla silelendi nice dağlar Kalburlarla elendi Ey bağrımıza bastığımız deli sevda İşte yine doğayı doldurup yüreğimize Yağmuru çağırıyoruz yanan ellerimize Bir ilkbahar gecesinin ortasında Şimşeklerle gelen o kıştan sonra Herşey yeniden başlıyordu yine Sanki kimliğimi Yaralı bir kuş değilmiş gibi Ve bakmıyormuşuz gibi Bulutların taa üstünden Yerin taa derinliklerine Yeniden yükseliyordu aynı sesler Süngerler çekilmiş gibi üstümüze Nice yıllar geçmişti aradan Her anı bir başka deprem Bir başka kırım içinde Dört bir yana haberler salınarak Öldü denildiği halde inanılmayarak Ve gittikçe silahlaşan türkülerde Dağlara güneş doğdurulmayarak Nice yıllar Her anı kutsal bir çığlık içinde Barış dedik bunca yıl Kardeşlik dedik-sevgi dedik Yepyeni umutlar doğurduk umut tacirlerinden Düştük peşlerine korkusuz Aç-susuz Ve en dikenli yollarda yalınayak Gelecekleri kapkara Dilleri yumuşak Yalanları güzel ve ak Girdiler dünyamıza alkışlanarak Onlarda barış dediler bizim gibi Kardeşlik dediler- sevgi dediler Hatta kurşun yağmuru akşamlara karşı Yalnızca gül ve güvercin dediler Sonra sığındıkları gizli beyler Defne dallarıyla tutuşturup ateşleri Güvercinleri pişirmeden yediler Toprağı çıldırtan güller söylemişti Onurla şahlanan kitaplar Ve kararmayan yürekler söylemişti Gözyaşına karışırken ter Biliyordukki güle hançer Barışa hançer Sapalayan eller Kırılmak zorunda birer birer Hangi ışıktı o karanlık gecede Hangi sevgi? hangi gül Hangi barıştı onca ölümler içinde Sevgiyse çocuk yüzlü diyorduk Barışsa sabah sözlü Patlayıp fışkıran Leylak yüreği bir şafakla parlayan Ne açlık? ne zulüm? ne de kan Ancak biz kazandığımız zaman yağmura susamış sabahlarda çoğalır, törenlerde dikilirdik burçlarınıza türküler söylerdik hep aynı telden, hep aynı sesten, aynı yürekten o sevda ki bizde bir murattır, yılgınlığa karşı direnci söyler hep aşkla temizler yüreklerimizi, dudaklarımızda kirlenmez türküler ey aç bebelerin, dirençli çocukları ey bir sesin yankısında kalanlar ey terini toprağa katan ustalar ey bağrımıza bastığımız deli sevda siz ki anlardınız o aşkın dilinden uzakta olsa bir umut adına siz ki bilirdiniz coşkuyla sevmesini gelecek uğruna ölürcesine kızgın bir demiri dövercesine ve tarihin en güzel yapraklarını güneşin parmağıyla çevirircesine siz bilirdiniz sevmesini zora direnirken yüreklerde söylenen o büyülü şarkılar sustu bilinsin ve hatta demiri çürüten bilekler mühürlendi gün ve güneş denilsin sis de bilirsiniz o kır çiçeklerini özgürlük renginde sevgiyle açarlar hangi rüzgar dağıtırsa dağıtsın düştükleri yerde yeniden çoğalılarlar sabrın çiçeklerini açtığı yerden asla kapanmaz yaşanan defter çünkü tarihin en güzel yerinde son sözünü hep direnenler söyler SEN YÜRÜRSÜN RÜZGAR YÜRÜR - ADNAN YÜCEL Sen yürürsün rüzgar yürür Sabahlar sığmaz olur gözlerine Her adımda çözülür bir karanlık Şafaklar çiçek sunar ellerine Gün tutuşur Dağlar aydınlanır Yeniden aydınlanır Yeniden canlanan bu yaşam Türküler dizer saçının tellerine Sen yürürsün rüzgar yürür Alıp savurur beni saçların En kalabalık alanlara götürür Bir cellat çıkar apansız Bir fidan yeşermeden çürür Ve kana bulanır ırmaklar Baştan başa geçer kentleri Kan temizlenir cellat ölür Sen yürürsün rüzgar yürür Mahpuslar soluğunla umutlanır Toprak çatlar Gökyüzü bıçak bıçak şimşeklenir Görkemli bir yürüyüş başlar içimde Ve bir tan vakti Kırılır bütün güzellik yasaları Ağaçlar aşk açar bahçelerimde Sen yürürsün rüzgar yürür Dallar eğilir Yapraklar secde eder yürüyüşüne Sular kabarıp dalgalanır Köpüklü başlarıyla selamlar seni Ve tanrılar kalır önünde Ne beyler ne krallar Seninle yazılır en büyük destan En güzel tarih seninle başlar Sen yürürsün rüzgar yürür Bir sevinç boylanır dünyada Çocuklar korkusuz büyür Kan boğulur susar Dokunup geçtiğin her kuraklık Yemyeşil bir vadiye dönüşür Sen yürürsün rüzgar yürür Bizi bu deprem günlerinde İnan ki bir şiirsiz yaşamak Bir de sensiz savaşmak öldürür ***KUTUP YILDIZI - ADNAN YÜCEL O korku vardı hep çıkılan yolda O korkusuzluk vardı Suyun su olduğu günden beri akardı Biri can verip aydınlatır Diğeri boğar ve yakardı Yaşamın her dönüm noktasında Bir ileri bir de geri Atılan adımlar gibi alçalma ve yücelme Atılan adımlar gibi Büyüme ve küçülmeydi adı Biri sevgi olup yapardı Diğeri öfke olup yıkardı O korku vardı hep çıkılan yolda O korkusuzluk vardı Geceler güvensizdi Gökyüzünde soluklar tükenirken Ay sevinçsizdi Bir şey vardı sanki hep yarım kalan Bir anı ya da bir düş gibi Uzak Uçurumlarda sessizce sallanan Yıllardan beri canlı tutulan ateşler Söndürülürken yüreklerde birer birer Kim yakacaktı Uğrunda ölünen o büyük ateşi kim Daha gün batmadan Karartılan günlerin rengini Gün doğarken Kim haykıracaktı mor bahçelere kim Kim ağlayacak Kim gülecekti tüm güzellikler adına Kim sevecek Kim dövüşecekti Kim takacaktı ölürken Ölümsüzlüğü gül diye yakasına Kışın kar açıp Çiçek olacaktı buz sarkıtan dallarda Yazın güneş açıp Gelecek olacaktı ufuklarda kim Bir yıldız vardır hani Bütün yıldızlar içinde der Homeros Ne kopmuştur hiç bir zaman Kök saldığı kutsal yerinden Ne de boyun eğmiştir Ölüm kuşan hiç bir karanlık önünde Nasıl susulursa Bin yıllık zamana karşı okyanus dilinde Aynen öyle parlamıştır Tüm gecelerin gökyüzünde Aynen öyle Notaların tören tören canlanıp Dile geldiği günden beri Hiç bir senfoni bulamadı bu sesi Bulamadı sarayların görkemli sütunlarında Hiç mi hiç bestelenmeden Ve seslendirilmeden yaşandı zindanlarda Hücreler senfonisiydi adı Yaylı sazlar: Demir parmaklıklar Ve demir kilitli demir kapılar Vurmalı sazlar: Taş duvarlar Ve taş katılığında kör baskılar Üflemeli sazlar: Şafakta idamlıklar Ve direnen tutuklular Erkekler kadınlar duvarlar ve ufuklar Yıldızlar içindeki o yıldızın Ölüme ve ölümsüzlüğe doğru Akışıyla başlıyordu hep birden uçuşarak Ardından diğer bütün notalar Ki maviliklerde süzülen kuşlar Kurtuluş savaşında Kurşuna ve saza vurulan türküler Fransız ihtilalinde Sürgüne ve giyotine gidilen marşlar Ve bir nice kızıl meydanda Yankılanan uğultular — uğultular Sonra güneşe gönderilen Özgürlük renkleri peş peşe Ve fethedilerek Ağızdan öpülen enginler — enginler Ey halkımın demir kazık dediği Yıldızlar içindeki soylu yıldız Varsın onlar söndü bilsinler seni Bulutları delerek saldığın ışıklar Ki bin renkli gelenek üzre Balkıyıp çoğalıyor şimdi Susmayan bir hücreler senfonisinde Kentlerin en yumuşak sessizliğinde Bildiriler düşüyor artık İnsanların yüreğine yağmur taneleriyle Gök gürlemeyince yer gülmez Gök gürlemeyince yer gülmez diye

Bağlantılar

Site hakkında