| Yazar | Mesaj |
Kurşunkalem  |
№: 85 Tarih: 2016-03-19 15:40 GMT
|
 Administrators  Mesaj: 113 Ülke: Turkiye  |
ANISI BİZ OLALIM BU SOKAKLARIN
AKŞAMI GECİKTİREBİLİRSİN BELKİ BEKLE BENİ
Bekle beni küçügüm Umudu karartmadan Sevinci yitirmeden bekle Dönecegim bir gün elbet Bekle beni Bahar geldiğinde Kırlara çıkacaksın Dizboyu otlar üstünde Koş koşabildiğince Ve sakın yitirme neşeyi Kırların sessizliğinde Yüreğinin sesini dinle Ve orada benim için Küçücük bir yer ayır Ve bekle beni küçügüm Doğa pervasızdır biraz Bakarsın en olmaz yerde Masmavi bir su fışkırır Ve suyun ışıldayan göğsünde Sevincin nilüferleri Bahar şaşırtmasın seni Sırtüstü uzan bir gölgeye Suların, kuşların sesini dinle Ve bekle beni orada Döneceğim küçüğüm II Mapusane türküleri Hüzünlüdür biraz Belki her dinleyişinde Yüreğin burkulmakta İçin sızlamaktadır Ama acIlara alışılmaz Birşeyler var değişecek Birşeyler var Değiştirmemiz gereken Önce acılardan başlanacak Beş on yıl dediğin Pek kolay geçmeyebilir Üstelik bu savaş Bu kahredici kıyım bitmeyebilir daha uzun süre Ama sen sahip çıkarak Yaşama ve sevince Bekle beni küçüğüm Acılar bitecek bir gün Sevgiler çiçek açacak Mapusane türküleri Hüzünlüyse de biraz Yüreğin burkulmasın İçin sızlamasın sakın Ve bekle beni küçüğüm III Kış kıyamet bir gün Bakarsın çıkıp gelmişim Varsın azgınlaşsın tipi Ve uğuldayadursun Dışardaki rüzgâr Sakın şaşırma küçüğüm Üşümüş bir serçe gibi Titremesin ellerin Apansız çıkıp geleceğim Kış kıyamet de olsa bir gün Uğuldayan bu rüzgâr Bu delice yağan kar Ürkütmesin seni Direnmektir artık Bekleyişin öbür adı Sen türküler söyle Ve gülümse küçüğüm Çünkü sesinin Irmağıyla yeşerecek Hasretin bozkırları Bekle beni küçüğüm Umudu karartmadan Sevinci yitirmeden bekle Döneceğim bir gün elbet bekle beni küçügüm Ahmet Telli KALBİM UNUT BU ŞİİRİ
Uğuldayan ve hep uğuldayan Bir orman kadar üşüyorum şimdi Yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda Yanlış ve zehirli çiçekler açıyor Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık Su ve ses kadar beklediğim Ne kaldı geride, bilmiyorum Uzanıp uyumak istiyorum gölgeme Ve sarınmak o kocaman gözlerin Uğuldayan rüzgârlarına Bir acıyı yaşarım ve zehrinden Çiçekler üretirim kömür karası Uçurum kadar bir yalnızlık Yaratırım kendime, atlarım Anısı yoktur küçük rüzgârların Yapraklarım yok artık kuşlarım yok Büsbütün viran oldu dağlarım Ezberimdeki türküler de savrulup gitti Ömrümün karşılığı kalmadı sesimde Sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü Yanlış, daha baştan yanlış Bir şiirdi bu, biliyorum Ve belki ömrümüzün yakın geçmişi Bu kadar doğruydu ancak, kimbilir Kalbim unut bu şiiri Ahmet Telli |
 |
|
