Geceyi camın ardından izliyorum

gündüz gözüyle gördüklerim
uykusuzluk olarak dönüyor bana
tam akşamın başlama saatinde
tesir ediyor yavaş yavaş tüm benliğime
bastırınca gecenin hüznü üstüme
uyku girmez oluyor gözlerime

açıyorum camın önündeki perdeyi
pencereden izliyorum yaşadığım şehri
sessiz sedasız boş kalan sokakları
bir tek rüzgarın var sesi
uykuya dalmış kedileri köpekleri
yine yok, ay ile yıldızlar gökteki 

güz mevsiminin havası var haziranda
yüzüme çarpıyor 
yalnızlığın el ile tutulmayan 
esen o soğuk rüzgarı
volta atıyorum evin dört köşesine
sonra yorulup veriyorum mola
oturarak cam kenarına koyduğum koltuğa 

bir kısır döngü zaman sayıyor yerinde
arada bakıyorum duvardaki saate 
akrep dönmeyi unutmuş gibi sanki
çöker kasveti zamanın kara bulut misali
aklım firarda dolaşıyor uzaklarda
benliğim ise çakılı kalıyor olduğu yere

bazen kendimi kimsenin olmadığı
ıssız bir kayıp kolonide
mesela hissediyorum 
uzayın boşluğunda 
çöl rengi gezegenler arasında
bir ses arıyorum kulak kabartıyorum 
sorgulayıp bilmek için hangi yöne gittiğimi