İmkânsızlık

İmkânlar dahilinde yaşıyoruz. İmkân var ise  hayalimizdeki evde yaşıyoruz, imkan var ise seyahate çıkıyoruz. Akla gelen ne varsa imkân dahilinde. Ama aşk öyle mi? İstediğin kadar elin ayağın her yere uzansın, tutulur kalırsın o duyguda. Sağı, solu, ardı arkası kapalı...

Kalabalık bir caddedesiniz, onca kişi gelir geçer. O hengamenin içinde “O”nu görür, seçersiniz. Bir anda ısınırsınız, kalbiniz çarpar, sesinizi duyurmaya çalışırsınız. Kim olduğu, yaşantısı, hesap dahilinde değildir. Ruhumuz koşar. Bir de uzakta olana tutulduğunuz, onlarca mesafeye rağmen bir resim, bir habere kendinizi bıraktığınız olur. Başlangıçlar sadece tesadüftür, beklenmez, ölçülmez, biçilmez. İşte bu duygu selinde, imkânsızlık yerini yurdunu yitirir. Mesafelerin yüzünden, O’nun eksikliğini hücrelerinize kadar hisseder, olamayacağını bilir, görmezden gelirsiniz.Yani imkânsızlığı görmezsiniz. Hele bir de açıklayamayacağınız şekilde seviyor iseniz.

Yaşam içerisinde her şey insanlar içindir. Sevgi,  sevgisizlik, acı, mutluluk, ölüm. Aşk da bizler için ve  hislere teslim. Nasıl bir ağacı, bir çiçeği, yağmurlu havayı seviyorsanız öyle. Bir sebep, bir mantık yoktur. Tam olarak karşılığını bulamayıp üzülseniz, sevgi dilendiğinizi hissetseniz de vazgeçemezsiniz. Vazgeçmek ise ilişkiyi terk etmektir, ruhunuz ona koşmayı bırakır. Bırakmak ise; ilişkiye sırtını dönmektir, dönüp tekrar yakalama ihtimalini kendinize sunarsınız. 

İç yangısıdır mesafeleri yok edememek, yaklaşamamak. Ağırlığına dayanamayıp vazgeçsen içinde ukte kalır. Elinden oyuncağı alınmış çocuk gibi kalırsın. Vazgeçmesen mesafelerin ağırlığı çöker, görmek isteyip eli kolu bağlı kalmanın acısı yüreğinde çoğalır gün be gün.

Bu 1.şahsın hikayesi, sonları belirsiz, umutsuz. Perde kapanana kadar, oyuncuların başrolde olduğu yarım kalmaya mahkum, güzel bir hikaye. Perde kapanıp, oyun bittiğinde, seyirciler “hüzünlü bir aşk hikayesi” der. Oyuncular ya devamı yazılacak hikayenin ikinci perdesini oynamaya başlar ya da son oyun oynanmıştır, perdeye tekrar hikayeye dahil olmayacak şekilde son verilir. Gönül ister ki ne  hikaye yarım kalsın ne de son oyun olsun. Ama hayat ne getirir ise onu yaşarsın istesen de istemesen de..