AŞIK VEYSEL’İM

Duygulu kalbinde güller açardı

Aşk gülünde yeldi Aşık Veysel’im

Halkın bitmez sevgisine ulaştı

İnsancıl Veysel’di Aşık Veysel’im

Gözü görmez ama özü görürdü

Yunus gibi yüce Hakk’a yürürdü

Hoşgörüsü tüm cihanı bürürdü

Bilin evrenseldi Aşık Veysel’im

Benzersiz ozandı ünü büyüktü

Cefasını yaren sazına döktü

Mazisi derince sökülmez köktü

Çağa altın daldı Aşık Veysel’im

Zindan aleminde zerre sezendi

Damlacıktan bir deryaya bezendi

Sadık toprağına iyi özendi

Kazma kürek beldi Aşık Veysel’im

Kendi göçtü kaldı sazı dünyada

Şiirinin vardır izi dünyada

Halk ozanı üzdü bizi dünyada

İnsana güzeldi Aşık Veysel’im

Sevenlerin ona akar göz suyu

Ondan fışkırırdı şiir özsuyu

Yüreğe çağlardı yanık söz suyu

Bize akan seldi Aşık Veysel’im

SANCAKİ’m der Aşık Veysel haftası

O kültürümüzde ozanın hası

Türk halkının dolu ona sevdası

Türk’e kültüreldi Aşık Veysel’im

Hacı Yiğid