Metanur ' Kanatlarına İhtiyacım Var

Şiir;

Kulaklarımı kızgın melodilerin kemirdiğini varsayıyorum
Bu bi varsanı
Aslında yok olanı, var sanı.
Saat saydam çarkta bi ileri beş geri gidip gelirken
SAbit, slow motion girdaplarla ölmeye mahkumdu
dokuzunun dokuzu da
Palaemon adspersus Rathke

İzledim biraz, sıkıldım.
Sıkıntının da sıkıcılığından ileri gelen,
Artık adını dahi tarif edemediğim
Sıkıntının gravibus'una evrilen
Yine aynı sıkıcılığın.
Sıkıntısı işte.
Benim ki artık zamanı değersizleştirip
Değersiz kelimelere, giden yeni bi sıkıntı türünün
Keşfedilmeye layık yankıları.

Neyse,
Sabrımın bam telinde elim.
Diğeri vicdanımda,
Vicdandan mahrum.
Aşka itilmiş, mağlup,
Mağdur ve mahsus, bana inat
kelimelerin dağınık yerleşkesi.

Orda havalar nasıl?

Pançonun sarkan perçemlerine dokunamadığımdan bu kızgınlığı.
Salaş bi gökyüzünün beklentisini karşılayamadığımdan kızgın,
Toparlan ey mel'un.
Kanatlarına ihtiyacım var.
Garip, kırılmış.

Sesi yankılanan minderlerin, salonlarında.
Alnın alnımda, 
Şans tebessümleri ya da inanç.
Ya da itilmişliğin hüznü 
Dönüşmüş olmalı gülücüklere
Hüzün eşittir gülmek.
Yoksa tadı olmaz gülmenin,
Üzülmenin.

Savaş, ey Mel'un
Kanatlarına ihtiyacım var uyan.
Uykuların sardığı yollardan çık.
Kaybet sahteciliği,
Gerçeğe dön
Kanatlarına ihtiyacım var.
Bu salak, boş sıkıcılığın ortasında,
Kırılmış.
Bağırın hep bir ağızdan isimlerini sıkıcılığın.
Ve verin kanatlarını, 
O olmasa da olurmuş,
Kanatlarına ihtiyacım var.

Savaşmanın mantığı yok.

Metanur