Yeryüzünde Hüzün

Hesapsız gelen fırtına dinmişAma kar yağıyorKorkusuyla nisanın aklına Kırağı giymiş yaslı çınarlara mı benzemiş memleketimSanki baharı esirgenmiş gibiŞehre bir hazan kokusu sinmişHer şey sus-pus!Hikayeler maktülİzi sürülmüş kriminalde katilinHâlâ efendi şapkası başında ihanetinÖtelenmiş insan…Bir yudum su için,lekesiz vadilerden çöllere bir köle gibi sürülmüşŞehirde harami vakti Çiçekler perişan,Kuşlar da çoktan göçüp gitmişVe ansızın,Sevdanın kalesi de düşmüşGünyüzünü göstermedi buzullarda büyüyen aşkÇocukça kurduğumuz hayallereSanki zehirli bir ateş düşmüş Yanıldılar…!Sızılı geçen zamana ve mekanaKüllenmiş figana,Elbisesi yırtılmış makamaVe gideceği yeri bilmeyen adımların ayartıldığı uçurumaİltica etmiş ve orada…Tanıdık bir yüz dilenerekKendi haritasını çizmiş hayatDüşmüşüz bir çıkmaza kiHangi ucundan tutarsan tut,Kutsal değil!Ve insanKilitsiz kapılar ardında karmaşık bir anlam değilBakarsın, bir Ferhat esintisi getirirYâr yüzlü dağlardanBakarsın bir Şems doğururGüzel gözlü aynalardanBelki de yanmak vardır sırlanmış tevazu dergâhında Yalın-ayak gezen ölümO zaman görsün biziNedir bu yüzlerdeki yabancılık Keşke son olsa bu savaşCan ile bir ekmeği böler gibi böl ve paylaş Her şeyde,Ama her şeyde güzellikİnan, zor bir kavram değil!Yeryüzünde isyan!Yer, yüzümde kırılganYer, yüzümde ihtiyarlayan bir mahşerYine bin hüzünle çarpıyor kalbi gecenin Yine renksizimYine sessizimAnla! Ramazan Boran