YÜKNEKİ'DE GÜL AÇANDA /Şiir :MUSTAFA CEYLAN

Kaşgar dili şakımasında
Bir gül açar bir gül
Yükneki ışımasında
Sehere besmeleyle...
Sabah serçelerini yıkar
Çiğ damlasıyla kokusu
Çeşmelerin nabzına varır
Mutlu insan dokunuşu...


Yeşil gözlü çimen zaman
Mihrabın gizeminde tül tül
Bir hoş sadadır aminlerde
İç sesine kilitli bülbül
Işığın elenişi var siyahtan maviye
Kubblerde, şerefelerde
Alınlarda  iz bırakır hoşça bir gül
Secdelerde...



Ön safta Kaşgarlı Mahmud
Ardında Edip Ahmed
Ve sonra ben
Yudumlarız çağın aydınlığını
Şiirin güzelliğinden,
Düşeriz yollara
Engelleri düşünmeden,
Makamlardan, menzillerden
Gökten, buluttan, yerden
Dualardan, aminlerden çıkarız bir anda

Karası çatlamış ak'ını çeker gün
Ağır ağır kalabalıklaşır kentler
Kaşgar bahçelerinde sabah kuşları
Dilleşmeye hazır şakrakça
Biz üç yolcuyuz, üç vakitte
Ben hariç ikisi
İlkten de ilk...
Şimdinin ezgilerinde dün
Pırıl pırıl aynalanmış yaprak gibi,
Kitap gölgesinde doğa
ve ben
Ömür döngüsü yollardayım halâ
Kutadgu Bilig'ten, Atabetül Hakayık'a...


Mustafa CEYLAN