Sevgiliyye...

Kehribar sarısı 
Ve kum kumralı 
Kokusunda yedi karanfil
Ellerinde rengarenk kavuştaklar
Ve zarif sesi ardından 
Kayboluyordu insan
Yalnızlıklar arasından
Gül cemâlî
Avuçlarında mutluluğa son ayet 
Ve tüm gündüzler 
Ve geceler
Aylar, yıldızlar şahidinde
yaşıyordu insan 
Sevda’nın arkasından
Ipek kirpikleri 
Ve binbir bahara gebe gözleri
Ve incecik Gözyaşları
Ve tüm çizgileri her kapanışına inat
Uzun soluğuna çektiği sigarası
Ve her nefesine karışan o puslu duman gözünde
Görüyordu insan, 
Acının aynısından...
Gündüzün Ay’ı 
Gecenin Güneş’i
Sıcağın soğuğu
Soğuğun sıcağı 
8. Renk
8. Nota
Ve bir o kadar da cennet cehennem...
Imkansıza inat bir Hürriyetle yaşayan 
Denize pul 
Pula balık 
Balığa yelken
Insana aşk 
Aşka kanıt 
Ve bir o kadar da devrim içinde yaşayan
Ve özgürlük 
Ve esirliğim...
Ve her şarkı bitti denildiğinde,
Ben en güzeliyim diye yine başlayanım...
Herşeysin yokluğun ardında,
Herşeysin Varlığın yanında...
En güzel fâni Cennetsin 
Böylesine Karanlığın Ardından...
Ve
En sevgilisin
Ibrahimin Gül bahçeleri arasında...







E F T E L Y A... 
(Akdeniz’i cebinde taşıyan kız..)