ANNEMİ ÖZLÜYORUM

ANNEMİ ÖZLÜYORUM

Yüzünden eksik etmediği tebessümü,

Sevecenliği, güzelliği ile hayatımı dolduran kadın:

Annem,

Senli günlerimi özledim.

Bahçemizde turunç ağaçları,

Dalları gümrah, meyvesi sulu portakal ağacımız,

Duvara yaslanmış yaseminlerle

Sarmaş dolaş hanımelileri...

Altı kişilik aileydik;

Annem, babam ve kardeşlerimle...

Sofralarımız temiz, bereketli;

Evimiz huzurlu, sevgi dolu…

Ön bahçede kurulurdu kahvaltı masamız,

Şakalarla, tatlı sohbetlerle süslenirdi soframız.

Babamın helâl kazancıydı boğazımızdan geçen nimetler...

Eksildik,

İlk yalnız bırakan babam oldu bizleri,

Yedi yıl aradan sonra da annem...

Önce çocukluk günlerimiz,

Ardından gençliğimizdi bizi terk eden…

Dört kardeşiz hâlâ,

Sanırım ayrılık vakti yaklaşıyor yavaş yavaş,

Parmak uçlarıma basıyorum,

Fark etmesin yaşadığımı diye

Şaşırtmak istiyorum Azrail’i,

Hissediyorum, bu kez sıra bende gibi!

Kimseyi yarı yolda bırakmadım,

Yanlış yaptığım olsa da

Kimsenin yanlışı olmadım.

Kızmayın bana sakın

Bağırmayın ardımdan,

Önden gidiyorum ki en güzel yeri kapayım.

Veda etmeyi sevmem,

Sevemedim hiç!

Yaşamın kırıntılarıyla yetinmedim,

Prensibim:

Ya hep, ya hiç!

Annemle geçen günlerimi özlüyorum,

Kurulmuş kahvaltı masası,

Tapusu başka ellerdeki

Artık bize ait olmayan evimizin

Gökyüzündeki bahçesinde,

Annem, babam orada...

Portakal çiçeklerinin mis gibi kokusu

Karışıyor kızarmış ekmek kokusuna.

Kızma annem,

Bu kez erken oturacağım sofraya!

            HARİKA UFUK

              ADANA

           23 EKİM 2010

            SAAT: 16.45