DENİZ POYRAZ...

Bilmem nasıl desem artıkNeye nasıl başlayacağımıO eski ben değilimBen…Vücudumda 2 kalp taşımanın son demlerindeyim…O an…Aklıma durgun sularla öpüşenAy ışığının yansıması göründüVuslatın en sabırsız ve Kavuştakların en masumuEn güzel bilinmezliğin dehlizinde…Ah kelimelerim, ah dostlarım…Nasıl, nasıl desem bilemem ki?..Ben unuttum kalem tutmayı, siz unuttunuz beni…Yıllar sonrasında benTüm izlerime akan harflerin sıcaklığındaBen… Yeniden can buluyor parmaklarım…Bir anlamı var bu şarkıların artıkYahut köşedeki dondurmacının dondurmasınınYa da bu güvercinlerin… Nasıl desemBir anlamı var tüm inancınBu simsiyah ve depresyona girmiş dünyanın-ki üzüntüsünden yemekte tüm hayatları-Ve bu yıldızlarınBir yanda kırmızı, bir yanda sapsarıVe siz… Ah kelimelerim, can dostlarımAkıbeti nedir diye merak ettiğiniz belki-ya da unuttuğunuz-Bu Eftelya… İçinden DeniziPoyrazı çıkartacakSizin karşınıza…Ve ben…Bu dünyadaki en güzel şiirimi sunupGideceğim karanfil bahçelerin ardına…Canım oğlum…E F T E L Y A…(Akdenizi karnında taşıyan kız ☺...)DOĞMASINA GÜNLER KALAN OĞLUM DENİZ POYRAZA İTHAFEN…ŞİMDİDEN TEŞEKKÜRLERİMLE☺ EFTELYA