MEKTUP

MEKTUP

 Annem’e...

Merhaba Anne,

Gecenin sisli karanlığında yazıyorum sana bu mektubumu
Kucağının sıcaklığı geliyor aklıma
Yüreğimde hummalı duygular
Sesinle avunuyorum uykularımda
Deniz fenerleri geliyor göz önüme
Sisler arsında ki kayboluşlara ışık saçan
Kıyılarına çarpmamakta zorlanan bir gemiyim sanki
Limansız...
Uçsuz bucaksız rotalara yelken açan
Özledim seni
Babamı
Memleketimi
Her ne kadar yar var ise gönülde
Olmuyor işte
Gurbet izin vermiyor bu serzenişte
Büyüsü bozulmuyor sessiz
Başka ten başka kucak
Avutmuyor ki sensiz
Yalnızlığı neyleyim Anne...

Nasılsın Anne,

Hastalığın bir şeyin yok değil mi?
Her sorduğum da yok diyorsun ben üzülmeyeyim diye
Ama dizlerinin ağrıdığını biliyorum
Hayata inat duruyorsun ayakta
Saçındaki aklara inat kınalar yakıyorsun
Nasırlı ellerine
Alnındaki çizgilere inat gülümsüyorsun hayata
Rize’nin çamurlu bahçelerinde geziniyorsun
Sabah namazında başlar senin günün
İnekleri sağarsın
Çay toplarsın
Mısır ekersin
Fasulye dikersin
Yorgun düşersin yeni doğmuş bebek gibi
Akşam vakti uyuya kalırsın
O yıllanmış kanepede
Sana rahat gelir sert tahtaları
Aldırmazsın bile
Sensizliği neyleyim Anne....

Beni bekle Anne...

Bütün özlemlerim birikti içimde
Telefonda sesini duymak yetmiyor
Bana sarılışın
Öpüşün
Koklayışın
Her şeyin hasret bedenimde
Gizliden gizliye ağladığım her günüm işkence
Babamın kahkahalı muhabbeti
Arada bir atışmalarımız
Karadeniz’e doğru yudumlanan bir bardak çay
Yamaçlarında taze meyveler
Komşumlar, eş dost akraba
Bayram sabahında el öpmeler
Bir tabak turşu
Bir tava hamsi
Neyi nasıl anlatacağımı şaşırdım şimdi
O kadar doluyum ki
Bu son satırımda bilmeni istiyorum yine
Seni çok seviyorum Anne...

 Nazım UZUN / RİZE