KAŞİF KANİ ERTÜRK /KARANLIĞA RESMİNİ ÇİZİYORUM

Sar beni
Sevginle, gönlünle yüreğinle sar
Sar ki, yalnızlığında üşüyorum

Günler var ki, uyku nedir bilmez gözlerim
Resmini karanlığa
Resmini yokluğuna çiziyorum

Acemiliğime karşı geliyor da kalemim
Ne şairliğim işe yarıyor ne Ozanlığım
Çaresizliğim sazıma yansıyor

Yani ne anlatabiliyor
Ne seslendirebiliyorum seni
Anlayacağın daha işin başında yeniliyor
Ve yoruluyorum biliyor musun göçmen kızı..

Gözlerim uykuya ,ben sana hasret
Yani anlayacağın yine uyuyamıyorum
Hayırsızlığına vefasızlığına inat

Keşke gelsende bir gece vakti
Yanmasa odamın ışıkları
Hatta nede sokak lambaları
Seni böyle düşlemek daha güzel çünkü

Aydınlanmasın istiyorum tan yeri
Hatıralarındaki gibi göreyim istiyorum yüzünü
Çünkü ışıktan korkuyorum

Işıktan desem de inanma
Yokluğunu yok etmekten korkuyorum aslında
Yani ellerin ellerimde sıcacık…
Karanlıkta gözlerini görüyor ,dudaklarından öpüyorum

Ne güzel şey seni sensizliğinde bile böylesine düşünmek
Ve sana ait hayallere dalmak
Ama ne yazık ki her şeyin bir sonu var misali
Dalmışken uykuya gözlerim
Unutmuşken tam üşümeyi
Bak yine geldi hasret nöbetleri

Alışkanlığım yokluğundan değil
Ayrılık sancılarından korkuyor
Yabancı bir düşle uyanıyorum

Ne olur gitme küçük tut ellerimden
Tut ve sar beni, sar ki çok üşüyorum

KAŞİF KANİ ERTÜRK - Eğitimci şair yazar
Sarıkaya şair ve yazarlar derneği başkan yardımcısı