Yüreğimdeki Çocuk

Yüreğimdeki Çocuk

Yorgunum 
Yüreğimden saçlarıma düşürdüğüm kışlarla
Sürgün, yitik, umutsuz;
Vurgun yemiş yüreğimi anlatmaya çalışıyorum inatla
Ruhumun kısır, sancılı korkularıyla; 
Yüzleşmesiyle kelepçe vurulu düşlerim, 
Aklımla anlatamıyorum kendimi insanlara
Ben korkuları yükledim, acıları hüzünleri yükledim
Kaybolup giden zamana, 
Görmüyorsunuz ruhumun derinliklerini
Ne yazık ki anlatamadım kendimi insanlara
Ben cam kırıkları biriktirdim yüreğimde!!! 
Sustum, lal oldu dilim can yakarım diye
Ruhum yalnızlığa alışkın çokça zamandır
O yüzden kendimi saklayışım insanlardan; 
O yüzden bu kadar hırcın acımasız oluşum 
Yargılamayın garip gönlümü
yaralıyor kalbimi sevdiklerimin sözleri 
Kuytu köselere kaçışım bu yüzden 
Bu yüzden Feryatlarım küsüşlerim
Çok vedalar biriktirdim 41 yasımda
Çok terk edilişler gördüm
Sırtım dostların sayısız oklarıyla dolu
Sevdim… Deli gibi sevdim sevdiklerimi!!!!
Çok şey miydi istediğim; sadece sevilmek
Bırakın yorduğunuz, parçaladığınız kalbimi 
Dokunmayın! kanatmayın!,
Bırakın Ruhumdaki çocuk yasasın!!..

Gökçe Sözüçetin